آموزش شبکه و سرور - مجازی سازی - نصب انواع سیستم عامل
آموزش نصب انواع سیستم عامل ، شبکه ، سرویس هاست ، مجازی سازی و غیره...

مرتبه
تاریخ : یکشنبه 11 تیر 1391

به نام آنکه هر چه داریم و هر چه هستیم از اوست

سلام دوستان عزیز

در ادامه آموزش مقدمات شبکه در این جلسه قرار بود که در رابطه با لایه های OSI صحبت کنیم که البته به صورت های دیگر همانطور که گفته شد در آموزش سیسکو (CCNA ) مطالبی ذکر شده است. ما در این جلسه موارد مهمی از کارایی و وظایف هر یک از این لایه ها را برای شما دوستان عزیز عرض می کنم.


لایه Physical (فیزیکی) :

در مدل OSI این لایه اولین و پایین ترین لایه می باشد. این لایه برای انتقال یکسری از بیت های نامنظم از یک کامپیوتر به کامپیوتر دیگر تعریف شده است. در این لایه مشخص می شود که هر بیت اطلاعات تا چه مسافتی در محیط شبکه می تواند منتقل شود.  رمزگذاری و همزمان سازی اطلاعات از وظایف این لایه است. در حقیقت لایه فیزیکی ازتباط الکترونیکی و یا نوری با کابل شبکه دارد. به این لایه ، لایه Hardware نیز گفته می شود.

لایه Data Link (پیوند داده) :

در این لایه اطلاعات از لایه شبکه گرفته شده و به لایه فیزیکی تحویل داده می شود. کامپیوتر گیرنده این اطلاعات را از لایه فیزیکی دریافت کرده و به صورت فریم داده (Data Frame) تبدیل می کند. (فریم داده یک ساختار منظم از داده می باشد که بسته های اطلاعاتی توسط این فریم به کامپیوتر گیرنده فرستاده می شود).  آدرس فیزیکی شبکه یا همان Mac Address در این لایه قرار دارد. همچنین دستگاه های Bridge (پل) در این لایه فعالیت می کنند.

لایه Network (شبکه) :

این لایه مسئول مشخص کردن مسیر مبداء و مقصد اطلاعات می باشد. تبدیل منطقی آدرس ها برای قابل فهم بودن برای لایه فیزیکی در این لایه انجام می شود. همچنین کنترل ترافیک شبکه در این لایه صورت می گیرد. یکی از دستگاه های بسیار مهم در شبکه های کامپیوتر به نام روتر (Router) در این لایه فعالیت می کند ، چرا که در این لایه بسته های اطلاعاتی (Packets) با پروتکل IP برای مسیر سر و کار دارند و روتر با IP کار می کند.

لایه Transport (انتقال) :

کنترل جریان داده ها و پاسخگویی به خطاهای بوجود آمده در محیط شبکه توسط این لایه مدیریت و پاسخ داده می شود. در این لایه صحت اطلاعات نیز چک می شود. از وظایف بسیار مهم این لایه این است که در صورت سالم دریافت کردن اطلاعات یک پیام Acknowledge برای کامپیوتر فرستنده ارسال می شود. هر گونه تغییری که در این لایه بر روی اطلاعات جهت ارسال داده شود در مقصد در همین لایه به حالت عادی برگردانده می شود.

لایه Session (نشست) :

این لایه می تواند به دو نرم افزار بر روی دو کامپیوتر مختلف امکان برقراری ارتباط را بدهد. در این لایه سیاست های امنیتی برای حفاظت از نرم افزارهای موجود در شبکه تعریف می شود. در خواست های کاربران توسط کانالهای ارتباطی در این لایه نگهداری می شود و در صورتی که یکی از کانالهای ارتباطی به صورت کامل به مقصد نرسیده باشد مجددا همان کانال برای کاربر ارسال می گردد.

لایه Presentation (نمایش) :

این لایه وظیفه تبدیل پروتکل ها ، فشرده سازی اطلاعات برای کاهش حجم اطلاعات و مشخص کردن قالب تبادل اطلاعات بین دو کامپیوتر می باشد. اصطلاحا به این لایه ، لایه مترجم شبکه نیز گفته می شود و همچنین قسمتی از رمزگذاری اطلاعات در این لایه صورت می گیرد.

لایه Application (کاربرد) :

این لایه مربوط به سرویس هایی می شود که مستقیما با برنامه های کاربر در ارتباط هستند. در واقع این لایه ، بالاترین لایه در مدل OSI می باشد که وظیفه مدیریت و کنترل نرم افزارها را برعهده دارد. بطور کلی این لایه مسئول کنترل سرویس هایی که مستقیما با نرم افزارهای کاربردی کار می کنند را دارد. در واقع این لایه مسئولیت پوشش دادن به خطاهای نرم افزاری برای برنامه های کاربردی می باشد. در این لایه می توانیم به قسمتهای نرم افزاری امکان استفاده از سرویس های شبکه را بدهیم. همچنین کنترل دسترسی عمومی به شبکه از وظایف این لایه می باشد.





طبقه بندی: دوره نتورک پلاس، 
برچسب ها: آموزش شبکه، شبکه، مبانی شبکه، آموزش network+، network+ چیست،
ارسال توسط پیمان کوره پز
مرتبه
تاریخ : سه شنبه 13 دی 1390

 

به نام آنکه هر چه داریم و هر چه هستیم از اوست

سلامی دیگر به دوستان عزیز

بار دیگر با سری آموزشهای دروس مهندسی شبکه مایکروسافت ( MCSE ) در خدمت شما دوستان عزیز هستیم.در ادامه مبحث توپولوژی ها و تجهیزات سخت افزاری مورد استفاده در این شبکه ها به موارد بعدی می پردازیم.

تفاوت HUB با HUB Switch :

بر خلاف هابهای معمولی که فریم ارسالی بر روی یک کانال را روی تمام کانالها به صورت فراگیر ارسال می نماید عملکرد سوئیچ ها در این مورد بسیار هوشمندتر از هاب می باشد، بدین ترتیب که با دریافت یک فریم از روی یک کانال ورودی آن را به تمامی کانالهای خروجی ارسال نمی نماید بلکه ابتدا آدرس فیزیکی کامپیوتر مقصد را چک کرده و فقط آن به آن کانال ارتباطی که کامپیوتر مقصد به آن وصل است می فرستد.به این ترتیب کامپیوتر متصل به سوئیچ مربوطه به ایستگاههای دیگر را دریافت نمی کند.

قابل ذکر است که به نوع ارسال اطلاعات توسط HUB ، Broadcast ( یعنی پخش اطلاعات Packet بین تمامی پورتهای یک Hub ) می گویند و به شیوه ارسال HUB Switch نیز Unicast ( یعنی ارسال اطلاعات فقط به یکی از پورتهای متصل ) گفته می شود.

3- توپولوژی حلقوی ( Ring ) :در این توپولوژی تمام کامپیوترها در یک مدار حلقه ای شکل قرار می گیرند و اطلاعات در جهت عقربه های ساعت شروع به گردش می نماید و به مقصد می رسند.در این توپولوژی که اصطلاحا به آن Token Ring گفته می شود اولین کامپیوتری که در شبکه روشن می شود سیگنالی به نام Token ایجاد کرده و در شبکه به جریان می اندازد. هرگاه کامپیوتری در شبکه قصد ارسال اطلاعات را داشته باشد می بایست منتظر دریافت Token باشد و به محض دریافت Token شروع به ارسال اطلاعات می نماید. در این توپولوژی در صورتیکه کامپیوتر مقصد اطلاعاتی دریافتی از کامپیوتر مبدا را مورد تایید قرار دهد یک Token دیگری به نام Acknowledge به کامپیوتر مبدا جهت سالم دریافت کردن اطلاعات می فرستد. قابل ذکر است که در هر شبکه Ring فقط در هر لحظه یک Token می تواند وجود داشته باشد و این به خاطر جلوگیری از بوجود آمدن Collision یا تصادف بین اطلاعات می باشد.

4- توپولوژی Mesh :این توپولوژی معمولا در شبکه های WAN استفاده می شود. به این ترتیب که یک کامپیوتر از طریق کانکشن های مختلف به قسمت های مختلف متصل می گردد. دراین توپولوژی به خاطر هزینه پیاده سازی Media ها و Device های زیاد دارای هزینه سنگین می باشد.در این شبکه ها پیاده سازی و گسترش شبکه نیاز به هزینه و کار زیاد دارد. اگر یکی از کانکشن ها قطع شود تمام کامپیوترها می توانند با یکدیگر تبادل اطلاعات نمایند. با توجه به اینکه در این توپولوژی کانکشن های مختلف می تواند بین نقاط مختلف ایجاد شود ، سرعت تبادل اطلاعات بین نقاط مختلف می تواند متفاوت باشد.

در جلسه بعدی به توپولوژی بیسیم خواهم پرداخت و دیگر تجهیزات مورد استفاده در شبکه های کامپیوتری را مورد بررسی قرار می دهیم.

شبهای زمستانی گرم و شادی داشته باشید.


طبقه بندی: دوره نتورک پلاس، 
برچسب ها: تفاوت HUB با HUB Switch، توپولوژی حلقوی، توپولوژی Mesh، توپولوژی بیسیم، شبکه های کامپیوتری، مبانی شبکه، نتورک پلاس،
ارسال توسط پیمان کوره پز
مرتبه
تاریخ : پنجشنبه 24 شهریور 1390
سلام. در ادامه بحث های نرم افزاری (یا بهتر است بگوییم غیر سخت افزاری) می رسیم به بحث یوزرها یا همان کاربرها. خوب مشخص است که نام کاربری در ویندوز و شبکه همه کاره است و اکثر دسترسی ها و کنترل ها با استفاده از آن صورت می گیرد. در اینجا به ذکر چند نکته اکتفا می کنیم :

- نام کاربردی در ویندوز XP ی تواند حداکثر 20 کاراکتری باشد و نسبت به حروف کوچک و یزرگ هم فعال نیست. اصطلاحا Case Sensitive نیست.
- پسورد می تواند 256 حرف داشته باشد
و خوب مسلما به حروف کوچک و بزرگ هم حساس است.
- از ویندوز XP به بعد، اجباری شده است که به یک کامپیوتر در شبکه با نام کاربری می توان وصل شد که حتما دارای رمز باشد.
- اگر دو سیستم دارای یک نام کاربری با رمز عبور یکسان (مثلا روی هر دو یوزر ali با رمز 12345 ) وجود داشته باشد، هنگام اتصال به یکدیگر از آنها نام کاربری و رمز عبور پرسیده نمی شود. این یک مشکل در ویندوز است که متاسفانه نمی فهمد این کاربر با آن یکی فرق دارد.
- البته اگر کاربر میهمان یا Guest روی یک سیستم فعال باشد می توان بدون چک شدن یوزر و پسورد یا اصطلاحا Authentication به آن وصل شد. مراقب این قضیه باشید. با اینکه کاربر Guest اختیاراتش در حد بسیار کم است، اما این یک ریسک امنیتی وحشتاک می باشد.
- دقت کرده اید برخی اوقات به یک سیستم که می خواهیم وصل شویم فقط کاربر Guest را نشان می دهد که آن هم خاکستری یا Disable و غیر قابل تغییر است. مشکل از سیستم مقصد است باید در سیستم مقصد حالت Simple File Sharing را غیر فعال کنیم و سیستم را ریست نماییم.
Tools -> Folder Options -> View -> use simple file sharing

در خصوص Simple File Sharing که مبحث بسیار مهمی است باید توضیحاتی ارایه دهیم. وقتی این گزینه فعال باشد، هنگام share کردن یک فولدر با یک ویزارد ساده روبرو می شویم ضمن اینکه تغییرات و تنظیمات پیشرفته را برای share نمی توانیم انجام بدهیم. شاید همه فقط همین را بدانند اما در واقع این گزینه تغییرات محسوسی در ویندوز ایجاد می کند. به نکات زیر دقت کنید :

- در ویندوز XP Home ، این گزینه همیشه فعال است و نمی توان تیک آن را برداشت.
- حرفه ای باشید. بهتر است این حالت غیر فعال باشد چرا که در آن صورت می توانید برای شاخه های Share شده خود تنظیماتی پیشرفته مثل حداکثر تعداد استفاده کنندگان، مجوزهای مختلف به کاربران مختلف، اسم های غیر واقعی و .. برقرار کنید. در واقع فعال بودن این گزینه و Share کردن به صورت ساده یک ریسک امنیتی در ویندوز XP Professional به شمار می رود.

- اگر این گزینه غیر فعال باشد، ازکاربران دیگر موقع اتصال به Share های شما نام و پسورد پرسیده نمی شود. در واقع با فعال بودن این گزینه اصلا امکان تعریف مجوز دسترسی (Permission) برای کاربران مختلف وجود ندارد.
- اگر کامپیوتر شما عضو یک Domain باشد (و نه WorkGroup) فعال و غیر فعال کردن این گزینه تاثیری ندارد چرا که در Domain، گزینه Simple File Sharing همیشه غیر فعال است.
- نکته آخر این که پس از تغییر این گزینه، حتما یکبار سیستم را ریست کنید.

بنابراین بهترین حالت این است که simple file sharing غیر فعال و guest هم disable باشد. اگر simple file sharing فعال باشد یعنی اتصال به share ها بدون یوزر و پسورد و در واقع مانند یک guest. پس در این حالت (فعال بودن) اگر کاربر guest در حالت enable باشد که خوب اتصال به راحتی برقرار شده و امنیت هم بسیار پایین است. اگر همه guest غیر فعال باشد که خوب اصلا نمی توان به share وصل شد (همان حالتی که در بالا گفتیم یعنی کاربر guest به شکل خاکستری و غیر فعال)

خوب با ذکر یک نکته تقریبا حرفه ای تر در مورد نام های کاربری ادامه می دهیم.
- می خواهیم بفهمیم چه کسی (چه نام کاربری) از چه سیستمی به ما وصل شده است و از Share های ما استفاده می کند. کافیست دستور Net Session را اجرا کنیم. (به Run بروید، cmd را اجرا کنید و سپس این دستور را در خط فرمان تایپ و اجرا کنید)

و اما ببینیم چگونه باید برای یک سیستم، یک کاربر ایجاد کنیم. دقت کنید اینجا کلاس MCSA است نه کلاس مبانی ویندوز برای مبتدیان پس تو را به خدا نگویید که وارد Control Panel می شویم. به User Account می رویم و ...
روش درست و حرفه ای این است. روی My Computer راست کلیک کرده و Manage را بزنید. حال به قسمت Local Users and Groups و بخش Users بروید. اینجا می توانید راست کلیک کرده و New User بزنید تا یک کاربر جدید بسازید. در کادر محاوره ای ساخت یوزر جدید چهار گزینه وجود دارد که البته هر کس انگلیسی زا در حد ساده بداند متوجه منظور آنها خواهد شد. به هر حال ما هم توضیح مختصری ارایه می دهیم :

User Must Change Password At Next Logon

شما مسوول شبکه هستید و می خواهید برای یک فرد روی همین کامپیوتر یا کل شبکه (Domain) یک نام کاربری بسازید. در همین ابتدا یک رمز ساده مثلا 123 انتخاب می کنید و این گزینه را تیک می زنید. اولین باری که کاربر مذکور وارد سیستم بشود از او خواسته می شود که رمز جدید خود را وارد کند. (احتمالا در سایت ها دانشگاه یا شاید کافی نت ها با این قضیه برخورد داشته اید)

User Can not Change Password

مشخص است. کاربر حق تغییر پسورد را ندارد. (
با زدن Ctrl+Alt+Del و گزینه Change Password)

Password Never Expires

در ویندوز معمولا این حالت وجود دارد که برای افزایش امنیت، کاربر باید هر 42 روز پسورد خود را عوض کند. عجله نکنید. اندکی پیش برویم خواهیم گفت این قضیه در کجای ویندوز است و چگونه می توان آن را عوض کرد. فعلا داشته باشید که با زدن این تیک، پسورد دایمی خواهد شد و ویندوز از شما نخواهد خواست آن را پس از مدتی معین عوض کنید.

Account is disabled

کاربری که می سازید غیر فعال است و نمی تواند وارد سیستم شود. حتما می پرسید پس به چه درد می خورد ؟ شا می توانید به عنوان مسوول شبکه نام های کاربری را بسازید و هر زمان که خواستید آنها را فعال کنید. یا فعال شدن را به صورت اتوماتیک در زمانی خاص تعیین کنید. ضمن اینکه وقتی کاربری مثلا به مرخصی می رود می توانید روی یوزر او دو بار کلیک کنید و این گزینه را بزنید تا در غیاب وی کسی با نام کاربری او نتواند وارد شود.

یک گزینه پنجم هم وجود دارد که در حالت پیش فرض نمایش داده نمی شود و شما آن را نمی بینید و آن هم این است :

Account is locked out

حالت lock out شدن زمانی است که مدیر شبکه تعیین می کند مثلا اگر یک کاربر در دو دقیقه 5 بار رمزهای اشتباه را پشت سر هم وارد کرد، نام کاربری وی به مدت 1 ساعت غیر فعال شود. اگر این اتفاق برای یک کاربر بیفتد آن گاه این گزینه به صورت خودکار برای وی تیک می خورد. در این حالت او می تواند به مدیر شبکه مراجعه کرده و از وی بخواهد این تیک را بردارد. مسلم است که این قضیه برای جلوگیری از سوء استفاده ها در شبکه و جلوگیری از تلاش برای نفوذهای غیر مجاز است.

- جالب است بدانید در ویندوز XP Professional سرویس پک 1، مشکلی اساسی وجود داشت که برخی اوقات باعث می شد با lock out شدن یک کاربر ناگهان همه کاربران دیگر هم lock out بشوند. !!
- تنها نام کاربری که هیچ گاه lock out نمی شود خود administrator است. دقت کنید منظورم همه کاربران گروه administrators یا کسانی که اختیارات کامل دارند نیست بلکه فقط و فقط خود کاربر administrator

خوب حالا احتمالا می پرسید این قضایا را کجا می شود تنظیم کرد.
گرچه مایل نیستم فعلا وارد بحث سیاست های گروهی یا Group Policy بشویم اما کم کم باید زمینه آن چیده شود ضمن اینکه در اینجا چاره ای هم نداریم. بنابراین در Run تایپ کنید : Gpedit.msc
حال به آدرس زیر بروید :
Computer Configuration -> windows settings
Security Settings -> Account Policies -> Account Lockout Policy

سه گزینه داریم که آنها را توضیح می دهم :

Account Lockout Duration

یوزر تا چه زمان در حالت قفل باشد و نتواند به سیستم وارد شود

Account Lockout Threshold
پس از چند بار تلاش نافرجام یوزر قفل شود

Reset Account Lockout After :
پس از چه زمانی شمارنده تلاش های اشتباه صفر شود.

شاید این مورد آخر احتیاج به کمی توضیح داشته باشد. دقت کنید : فرض کنید تلاش های نافرجام را 5 بار قرار داده ایم و زمان صفر شدن شمارنده را دو دقیقه.
می خواهید وارد شوید اما رمز را اشتباه وارد می کنید. در طی یک دقیقه چهار بار دیگر هم اشتباه و .. بله ! نام کاربری شما قفل شد. اما فرض کنید. یک بار وارد می کنید و می بینید اشتباه است. یکبار دیگر و باز هم اشتباه. (پس تا اینجا شمارنده اشتباهات شما دو شده است) قبل از وارد کردن بار سوم به سراغ کاغذهای خود می روید و ده دقیقه می گردید تا رمز یادتان بیاید. چون ده دقیقه گذشته و صفر کننده شمارنده، دو دقیقه بوده است حال که مجددا تلاش کنید باز هم 5 بار برای اشتباه کردن فرصت دارید نه سه بار.
این گزینه برای آن است که هکرها و برنامه های خرابکارانه در یک زمان کوتاه تلاش می کنند با وارد کردن رمزهای مختلف به سیستم نفوذ کنند و ممکن است در عرض یک دقیقه صدها رمز را تست نایند که این گزینه در ویندوز جلوی آنها را می گیرد.

خوب دوستان بحث کاربرها در ویندوز XP Professional بسیار طولانی است پس بقیه موارد که مهم ترین آنها بحث رمزهای عبور است را به جلسه بعدی موکول می کنیم.



این آموزش متعلق به: آقای محمد گنجی



طبقه بندی: دوره شبکه مایکروسافت، 
برچسب ها: آموزش شبکه، آموزش MCSE، آموزش مبانی شبکه، مبانی شبکه، شبکه، دوره مایکروسافت، جلسه چهارم،
ارسال توسط پیمان کوره پز
مرتبه
تاریخ : چهارشنبه 23 شهریور 1390
خوب سلام دوستان برویم سراغ بحث بعدی در مسایل نرم افزاری مربوط به ملزومات شبکه یعنی نام کامپیوتر یا Computer Name :
شاید خیلی ها این مطلب را بدانند که کامپیوترها در واقع به کمک آدرس های IP در شبکه با هم ارتباط برقرار می کنند، اما برای کاربر سخت است که یک آدرس چند بایتی را به خاطر بسپارد و با آن کار کند، بنابراین آدرس های IP باید با نام کامپیوترها متناظر شده
و کاربر بتواند با نام کار کند و سیستم عامل ها و پروتکل های شبکه ای به صورت خودکار این نام را به IP مورد نظر متناظر کنند. در راستای این مطالب باید به توضیح مطلبی بسیار مهم به نام Name Resolution بپردازیم :

مکانیزم Name Resolution چیست :
منظور از Name Resolution مکانیزمی در شبکه است که از روی نام سیستم مقصد، IP آن را پیدا کرده و ارتباط از طریق آن را ممکن می سازد. گفتیم که برای انتقال بسته های اطلاعاتی در شبکه، آن چیزی که در بسته ها قرار می گیرد IP سیستمهاست نه نام انها.
این مکانیزم به سه صورت متداول در شبکه ها پیاده می شود که به ترتیب اولویت عبارتند از:

1- DNS
2- WINS
3- Name Broadcast

در مورد 1 و 2 بعدها در بحث سرور به صورت مفصل توضیح خواهم داد. در اینجا اشاره مختصری به دو مورد اول و توضیحاتی نسبتا کامل تر در خصوص مورد 3 برایتان ارایه می دهم :

1- DNS
عبارت DNS مخفف سیستم نامگذاری
دومین یا Domain Name System (DNS) است. در شبکه های استاندارد، سروری به نام DNS Server وجود دارد. این سرور دارای جداولی است که در آنها نام هر کامپیوتر و IP متناظر با آن آورده شده است. هنگامی که یک سیستم در شبکه با نام صدا زده می شود، IP آن به سرعت از این جداول پیدا شده و مورد استفاده قرار می گیرد. همانگونه که می دانید در حالت کلی دو گونه شبکه داریم که یکی Workgroup و دیگری Domain است. (در مورد این دو به مرور در مباحث مختلف اطلاعات بیشتری ارایه خواهد شد، اما اگر کسی سوالی دارد بپرسد). در شبکه های دومین، داشتن DNS Server اجباری است.

نکته :
در DNS با نام های کامل یا FQDN سر و کار داریم، (Fully Qualified Domain Name) یعنی اسامی که نام کامل کامپیوتر، دومین های فرعی و اصلی و ... در آن ذکر می شوند. برای مثال فرض کنید کامپیوتری در دومین Best2me.com وجود دارد که نام آن Main است. نام FQDN این سیستم می شود :
Main.Best2me.com

در واقع این اسم عبارت است از اسم کامپیوتر + اسم شبکه ای که در آن قرار دارد. یادتان باشد شرط استفاده یک کامپیوتر از DNS Server آن است که آدرس این سرور در Preferred DNS داده شده باشد (نگران نباشید، توضیحات مبسوط در این باره به زودی ارایه می شوند، این را برای کسانی گفتم که بیشتر با موضوع آشنایی دارند) نام های کامل می توانند حداکثر 255 حرفی باشند.

2- روش WINS
در این روش هم مانند DNS جدول داریم که نام ها و IP ها در آن آمده اند. در این روش با نام های ساده یا Flat یا NetBIOS Name سر وکار داریم، یعنی در همان مثال بالا دیگر کاری به نام شبکه ندارد و فقط نام Main را می شناسد. متد WINS هم در شبکه های دومین و هم در شبکه های Workgroup قابل استفاده است و وجود آن اجباری نیست. نام های ساده حداکثر
می توانند 15 حرفی باشند.

نکته : روش WINS برای ویندوزهای قدیمی (2000 و قبل از آن) استفاده می شد و علت اینکه هنوز هم وجود دارد آن است که سیستم ها و سرورهای قدیمی در شبکه مشکلی نداشته باشند. این کار در نرم افزارها و سیستم عامل ها اصطلاحا سازگاری با نسخه های قبلی یا Backward Compatibility نام دارد.

3- روش Name Broadcast
فرض کنید شبکه ای داریم که در آن DNS و WINS وجود ندارد و می خواهیم از طریق نام با سیستم دیگری ارتباط برقرار کنیم. می زنیم : \\pc2
در این حالت چون جدولی وجود ندارد، یک بسته درخواست تشکیل می شود و به تمامی کامپیوترها می رود. هر جا که به اسم pc2 رسید متوقف شده و اطلاعات را تحویل می دهد. بقیه بسته ها نیز پس از رسیدن به دیگر کامپیوترها (به دلیل اینکه آنها pc2 نیستند) اتوماتیک نابود می شوند.
مسلم است که این روش ترافیک را به شدت افزایش و کارآیی شبکه را کاهش می دهد. بنابراین استفاده از آن مخصوصا در شبکه های بزرگ به هیچ وجه عقلانی نیست.

نکته :
این روش با پروتکل NetBEUI یا Netbios Over TCP/IP کار می کند و اگر این پروتکل را Disable کنیم دیگر کار نمی کند و در واقع دیگر از طریق نام نمی توانیم با دیگر کامپیوترها ارتباط برقرار کنیم. (دیگر نه می توانیم broadcast کنیم
و نه به دیگر درخواست های Broadcast پاسخ دهیم). جای این پروتکل کجاست و از کجا می توان آن را Enable یا Disable کرد ؟؟ سوال خوبیست. از آیکون شبکه خود Properties بگیرید. سپس گزینه Internet Protocol(TCP/IP) ، را انتخاب و Properties را بزنید. سپس به Advanced بروید. سپس برگه WINS را کلیک کنید و به قسمت پایین صفحه نگاه کنید. اینجاست که می توانید پروتکل مذکور را Enable، Disable کنید یا در حالت پیش فرض قرار دهید.




این آموزش متعلق به: آقای محمد گنجی



طبقه بندی: دوره شبکه مایکروسافت، 
برچسب ها: آموزش شبکه، آموزش MCSE، آموزش مبانی شبکه، مبانی شبکه، شبکه، دوره مایکروسافت، آموزش های محمد گنجی، محمد گنجی،
ارسال توسط پیمان کوره پز
مرتبه
تاریخ : یکشنبه 20 شهریور 1390
سلام به همه دوستان
چیزی که تو ذهنمه یک جلسه برای هر هفته است اما این جلسه دوم رو زودتر میذارم تا وضعیت علاقه مندی و استقبال دوستان رو ببینم و شما هم بیشتر در جریان کم و کیف کار قرار بگیرید
ضمنا از همه دوستان خواهش میکنم اگه تو هر جلسه سوال یا نکته گنگی هست بپرسند ضمن اینکه از اطلاعات خودشون هم به مباحث اضافه کنند اینطوری خیلی قشنگ تر میشه
-----------

در ملزومات نرم افزاری این بار به سراغ درایور کارت شبکه می رویم (چون بحث ما نرم افزاری است با خود کارت شبکه فعلا کاری نداریم). از آنجایی که مخاطبین ما کسانی هستند که تا حدودی به مفاهیم اصلی ویندوز XP Professional آشنا هستند در مورد چگونگی نصب کارت های مختلف شبکه توضیح زیادی نمی دهم و فقط چند نکته را ذکر می کنم :

1-بعضی اوقات پس از نصب کارت شبکه می بینیم که مشکل داریم و وقتی از آن در Device Manager، Properties می گیریم با خطایی با کد 10 (Error Code 10) مواجه می شویم. در این حالت دو مشکل می تواند وجود داشته باشد. اول آنکه درایور قدیمی است و باید اپدیت شود و دوم اینکه روش نصب ایراد دارد. مورد دوم بیشتر به تجربه باز می گردد. مثلا در برخی مدل های 3Com یا Compex نباید از روش Add New Hardware در Control Panel استفاده کنیم بلکه باید اجازه دهیم خود ویندوز آن را به صورت پیش فرض نصب کند و سپس در Device Manager روی آن کلیک راست کنیم، Update Driver را بزنیم و آدرس صحیح درایور را به آننشان دهیم.
2-اگر خطای Error Code 12 دریافت کردیم یعنی کارت شبکه با سخت افزار دیگری روی IRQ دارای تناقض یا Conflict است. احتمالا دوستان در مورد IRQ آشنایی نسبی دارند. من هم توضیح مختصری می دهم. هر وسیله باید دارایIRQ منحصر به فرد باشد. ابزارها دو گونه IRQ دارند. برخی ثابت و برخی متغیر هستند. مثلا فلاپی دارای IRQ=06 و یا صفحه کلید دارای IRQ=01 هستند که ثابت است و هیچ گاه Conflict ندارند. اما برخی ابزارها مانند مودم و کارت شبکه IRQ متغیر دارند که توسط Bios تعیین و به آنها اختصاص داده می شود. در صورت بروز این مشکل در نصب کارت شبکه، یا باید محل قرار گیری آن روی مادربرد (Slot) را عوض کنیم یا کارت را عوض کنیم یا اگر در مادربرد امکان داشته باشد به Bios بگوییم که IRQ آن را عوض کند.

نکته : هنگامی که شما یک وسیله را در Device Manager، به حالت Disable می برید در واقع آن را از نصب در نمی آورید بلکه IRQ آن را می گیرید.

3-اگر تیم مایکروسافت درایور کارت شبکه (یا هر کارت دیگری) را تایید کند اصطلاحا آن را امضا یا Sign (دوستان خواهشا به تلفظ درست دقت داشته باشند، ساین تلفظ صحیح این کلمه است) می کند و یک فایل کدگذاری شده با پسوند .CAT به تولید کننده مربوطه می دهد تا در درایورهای خود بگنجاند. اگر درایوری Unsigned باشد، دیده اید که در هنگام نصب پیغامی دریافت می کند که این درایور از سوی مایکروسافت تایید نشده است اما به هر حال شما می توانید با انتخاب گزینه Continue Anyway فرآیند نصب را ادامه دهید و بسیاری اوقات به مشکلی هم برنمی خورید. اما توصیه من به مدیران عزیز شبکه و به همه کاربران ایننست که برای دستیابی به بهترین وضعیت کارآیی، حتما از کارت های دارای درایور تایید شده استفاده کنید. (بارها مشکلاتی را دیده ایم که به دلیل عدم نصب درست یک کارت شبکه و یا مشکل داشتن درایورهای آن پیش آمده است) نوع برخوردی که ویندوز با درایورهای Unsigned دارد قابل تنظیم است. برای این منظور به آدرس Control Panel، Device Manager، Hardware، و در نهایت گزینه Driver Signing بروید و از میان گزینه های زیر یکی را برگزینید.

Ignore, Install the software anyway and don’t ask for my approval
در صورت Unsigned بودن کلا پیغام نمی دهد و روند نصب را ادامه می دهد.

Warn. Prompt each time to choose an action
هشدار می دهد و از شما می خواهد که انتخاب کنید ادامه بدهید یا خیر

Block, Never Install Unsigned Driver Software
جلوی نصب درایورهای Unsigned را می گیرد.

نکته : پسوند فایلهای درایور sys یا inf است که همگی بعد از نصب پسوند sys می گیرند و در شاخه زیر قرار می گیرند

%systemroot% \system32\drivers

یک نکته راهمین جا داشته باشید.متغیر %systemroot% به جایی اشاره می کند که ویندوز شما نصب است. اگر آن را در Run اجرا کنید متوجه منظور من می شوید. پس منظور از عبارت بالا، در سیستمی که مثلا ویندوز در درایو D و شاخه Winxp نصب شده است به شکل زیر است :
D:\winxp\system32\drivers
در ادامه مباحث چندین متغیر سیستمی دیگر را نیز مشاهده خواهیم کرد.

نکته :
اگر بخواهیم از درایورهای سیستم خود یک نسخه پشتیبان (بکاپ) داشته باشیم می توانیم از شاخه بالا البته به همراه رجیستری بکاپ بگیریم. (چگونگی بکاپ گیری از رجیستری را بعدا توضیح خواهیم داد) البته نرم افزارهای بسیار خوبی نیز در این زمینه وجود دارند که از جمله آنها می توان به Driver Magic ، Driver Max، یا Driver Genius اشاره کرد. این نرم افزارها کارهای مختلفی انجام می دهند اما یکی از مهم ترین آنها که مد نظر ماست بکاپ گیری از درایورهای ویندوز است. بدین صورت که شماپس از نصب همه درایورهای سخت افزارهای سیستم خود، با این برنامه ها یک بکاپ کلی از آنها می گیرید. حال فرض کنید درایورهای خود را گم کرده اید و ویندوز را از اول نصب کرده اید. کافیست با اجرای فایلی که این برنامه ها به شما می دهند (و معمولا خود یک فایل exe است) تمام درایورهای خود را در چند دقیقه نصب کنید، بدون اینکه نیاز به گذاشتن هیچ کدام از دیسک های درایورها باشد.

خوب دوستان این هم از بحث دوم، منتظر نظرات، سوالات، انتقادات، پیشنهادات و نکات تکمیلی شما هستم.
موفق باشید.



این آموزش متعلق به: آقای محمد گنجی



طبقه بندی: دوره شبکه مایکروسافت، 
برچسب ها: آموزش شبکه، آموزش MCSE، آموزش مبانی شبکه، مبانی شبکه، شبکه، دوره مایکروسافت، درایور کارت شبکه،
ارسال توسط پیمان کوره پز
می خواهیم ملزومات نرم افزاری یک کامپیوتر برای عضویت در شبکه و استفاده از مزایای آن را بررسی کنیم. بحث سخت افزاری به دلیل گسترده بودن و تا حدودی غیر مرتبط بودن آن به بحث فعلی ما که ویندوز XP Professional است، فعلا مطرح نمی باشد. فرض می کنیم سیستم ما به وسیله یک کارت شبکه بی سیم یا باسیم به تعدادی سیستم دیگر شبکه شده است.
ملزومات نرم افزاری اصلی برای عضویت یک سیستم در شبکه عبارتند از :

1-سیستم عامل یا Operating System
2-درایور کارت شبکه (دقت کنید درایور نه خود ارت شبکه)
3-نام برای کامپیوتر
4-آدرس IP
و MAC برای کامپیوتر
5-انتخاب یک نوع و نام برای شبکه
6-نام کاربری یا User
7-برخی تنظیمات اضافی خاص که معمولا در سیستم عامل انجام می شوند.

حال این موارد را یک به یک بررسی می کنیم.
1-سیستم عامل یا Operating System
همانگونه که می دانیم مبحث اصلی ما در اینجا سیستم عامل ویندوز XP Professional است. اینجاست که یک سوال پیش می آید : چرا ویندوز XP Professional را استفاده کنیم و چرا از نسخه Home Edition آن بهره نگیریم. برای ما که در ایران هستیم و همه چیز مفت و مجانی، مسلم است که دوست داریم گزینه بهتر را استفاده کنیم. اما فرض کنید قانون نرم افزار در ایران هم اجباری شود (به WTO بپیوندیم) یا در کشور دیگری باشیم و یا اصلا بخواهیم از ویندوز Home Ed که سبک تر است استفاده کنیم (به شرطی که تمام نیازهای ما ر
ا پاسخگو باشد). پس در اینجا مقایسه ای مختصر بین این دو ویرایش ویندوز ارایه می کنیم :

1-در نسخه Home، روی فایل ها و پرینترها برگه Security نداریم حتی اگر درایو ما NTFS باشد. البته درایوهای NTFS نشان داده شده و ساپورت می شوند. (بعدا به تفصیل در مورد خاصیت های فراوان برگه Security سخن خواهیم راند)
2-نسخه Home Ed قابلیت عضویت در یک شبکه Domain را ندارد و فقط در شبکه های WorkGroup استفاده می شود. (در این مورد نیز بعدا توضیح خواهیم داد اما گمان می کنم عزیزان تا حدودی فرق بین این دو نوع شبکه را بدانند.
3-در نسخه Home Ed گزینه Use Simple File Sharing نداریم. جای آن در Tools، Folder Options، View است. (بعدا در مورد مزایای مهم این گزینه صحبت خواهیم کرد)
4-نسخه Home از پارتیشن بندی Dynamic یا پویا پشتیبانی نمی کند و فقط پارتیشن بندی عادی یا Basic را قبول می کند و می شناسد.
5-برنامه Internet Information Services یا IIS را که به همراه خود ویندوز ارایه می شود و برای تبدیل کامپیوتر به وب سرور استفاده می گردد فقط در نسخه XP Professional داریم (البته فقط برای یک سایت) و در Home Ed اصلا وجود ندارد. (در مورد IIS در بحث ویندوز سرور توضیحات مبسوطی ارایه خواهد شد)
6-ویندوز روش های مختلفی برای نصب دارد. فعلا در همین حد بدانید که دو تا از این روش ها که یکی نصب از طریق یک سرور در شبکه است و با نام Remote Installation Service یا RIS شناخته می شود و دیگری نیز روش Sysprep می باشد، در ویندوز Home Ed ساپورت نمی شود.
7-در ویندوز Home، قابلیت کدگذاری فایل ها و شاخه ها که از طریق کلیک راست روی فایل یا شاخه و گرفتن Properties و سپس Advanced و سپس Encrypt است وجود ندارد.
8-خاصیت Remote Desktop که برای اتصال به یک سیستم در شبکه از طریق سیستم دیگر کاربرد دارد، مختص ویندوز XP Professional است (گرچه می توان به روش هایی آن را در Home Ed نیز پیاده سازی کرد)
9-ویندوز XP Professional از دو پردازنده (CPU) می تواند پشتیبانی و استفاده کند اما نسخه Home فقط از یک پردازنده
10-تعیین محدودیت برای دسترسی در سطوح فایل ها فقط در ویندوز XP Professional گنجانده شده و برای Home Ed در سطح شاخه است.
11-امکانات مختلفی تحت عنوان IntelliMirror در ویندوز XP Professional وجود دارند که یکی از آنها همان نصب RIS است
و شامل موارد دیگری چون نصب نرم افزارها به صورت متمرکز، تنظیمات کاربری پیشرفته و ... هستند که هیچکدام در نسخه Home وجود ندارند.
12-ویندوز XP Professional می تواند با یکبار نصب زبان های مختلفی را نصب و استفاده کند اما هر لوح فشرده Home Ed فقط برای یک زبان خاص ارایه می گردد.
13-خاصیت های زیر که همگی مرتبط با شبکه هستند در ویندوز نسخه Home وجود ندارند :
-IPSec
-SNMP
-Simple TCP/IP Services
-SAP Agent
-Client Service for Netware
-Network Monitor

عجله نکنید. به همه این موارد خواهیم رسید


14- از تمامی ویندوزهای قبلی مایکروسافت می توان به ویندوز XP Professional ارتقا داد اما ارتقا از ویندوز 95، NT 4.0 و 2000 Professional به ویندوز Home Ed امکان پذیر نیست.

دقت داشته باشید موارد دیگری هم به عنوان تفاوت های این دو نسخه شناخته می شوند که بعضا صحیح نیست. مثلا می گویند ویندوز Home از Fax ساپورت نمی کند و برنامه های مربوطه را ندارد. این اشتباه است زیرا این مشکل در حالت نصب پیش فرض وجود دارد و شما می توانید امکانات مربوط به Fax را از روی دیسک نصب ویندوز Home نصب نمایید. البته موارد دیگری هم ممکن است وجود داشته باشد که من در اینجا جا انداخته باشم.


فعلا در اینجا بحث را تمام می کنم. می خواهم فیدبک شما را در مورد نحوه نگارش، مفید بودن مطالب و مواردی که فکر می کنید اشتباه هستند یا سوال دارید یا فکر می کنید باید به این مطلب اضافه شوند دریافت و بررسی کنم. پس فعلا خداحافظ و موفق باشید. منتظر نظرات، پیشنهادات و انتقادات شما هستم.
یشنهادات و انتقادات شما هستم.


این آموزش متعلق به: آقای محمد گنجی


طبقه بندی: دوره شبکه مایکروسافت، 
برچسب ها: ملزومات نرم افزاری شبکه، آموزش شبکه، شبکه، مبانی شبکه، ملزومات سخت افزاری شبکه، دوره آموزشی مجازی MCSA 2003، دوره آموزشی مجازی MCSE،
ارسال توسط پیمان کوره پز
آخرین مطالب
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو